دستورالعمل و ضوابط فنی و بهداشتی واحدهای پرورش و نگهداری شترمرغ

مقدمه

پرورش و نگهداری شترمرغ از حساسیت و اهمیت خاصی برخوردار است تاکنون 14 نوع بیماری مشترک با طیور، 7نوع بیماری مشترک با گاو و گوسفند، یک نوع بیماری مشترک با اسب و 12 نوع بیماری مشترک با انسان در شترمرغ شناسایی شده است. با توجه به اینکه پرنده از مقاومت بیشتری نسبت به این بیماری ها برخوردار می باشد غالبا به عنوان مخزن یا ناقل بیماری های مختلف مطرح می باشد، بنابراین می بایست در رعایت دقیق ضوابط بهداشتی، استقرار اماکن و همچنین مراعات مسائل قرنطینه ای تمهیدات ویژه ای اندیشید.

 

سیستم پرورش شترمرغ در کشور به صورت بسته ( محصور شده ) می باشد و پرورش شترمرغ تنها در شرایط صنعتی امکان پذیر و در شرایط روستایی ممنوع است.

     1. ظرفیت

حداقل ظرفیت واحد پرورش مادر ( مولد) 25 قطعه و برای واحد پرورش پرواری 100 قطعه در نظر گرفته می شود.

2. زمین و موقعیت

1-2- محل احداث واحد پرورش شترمرغ از نظر سابقه وجود بیماری های دام و طیور و تراکم اجرام بیماری زا، در منطقه پر مخاطره نباشد.

2-2- محل احداث باید دارای قابلیت تامین آب کافی ، بهداشتی و سالم باشد.

3-2- محل احداث باید دور از محل استقرار انواع پرندگان آبزی و مهاجر باشد.

4-2-محل احداث بر اساس اطلاعات سازمان هواشناسی و اطلاعات محلی در معرض طوفان و باد های شدید و دائمی نباشد.

5-2- محل احداث نباید در مسیل های شناخته شده باشد و همچنین در مسیر قنات و چشمه های تامین آب شرب قرار گیرند.

6-2- زمین محل احداث واحد پرورش شتر مرغ باید در مناطقی در نظر گرفته شود که از نظر زیست جوندگان ( انواع موش ) عاری یا از نظر میزان جمعیت بسیار محدود باشند.

شتر مرغ پرنده ای است که ذاتا نیاز به فضای بیشتری نسبت به سایر پرندگان دارد و دویدن در محوطه سلامت پرنده را تضمین می کند، لذا بایستی مساحت محوطه نگهداری به صورتی محاسبه گردد که حداقل مسافت لازم جهت دویدن و پریدن در نظر گرفته شود.

    3. آبخوری و دانخوری

طراحی و آبخوری و دانخوری ها باید به گونه ای باشد که در دسترس پرنده بوده، به آسانی تمیز شده و قابل شست و شو و ضد عفونی کردن و فاقد لبه ها و گوشه های تیز باشد تا به پرنده آسیب نرسد و در مسیر دویدن پرنده قرار نگیرد. ارتفاع آبخوری و دان خوری باید متناسب با قد پرنده بوده تا پرنده داخل آنها نرود و قرار دادن سقف منسب در بالای دانخوری ها توصیه می گردد.

    4. قرنطینه

به منظور جلوگیری از خسارات ناشی از ابتلا و شیوع بیماری ها در واحد ، احداث قرنطینه با رعایت فاصله مناسب مندرج در این دستور العمل ضروری می باشد تا پرندگان تازه وارد به مدت تعین شده ( حداقل 6 هفته ) در این محل نگهداری و کلیه اقدامات بهداشتی در مورد آن ها اعمال و پس از اطمینان از سلامتی و کاهش خطر انتقال بیماری به واحد منتقل شوند.

5. جایگاه نگهداری و مراقبت از پرندگان بیمار

ایجاد محلی به عنوان بیمارستان در واحد الزامی است. که شامل دو قسمت مجزا برای بالغین و سنین پایین تر می باشد.

طراحی باید طوری انجام گیرد که تفکیک بالغین با پرندگان زیر سه ماه براحتی انجام گیرد. این مکان به دلیل اینکه پرندگان مظنون یا بیمار باید به دور از گله و در بیمارستان نگهداری شود کلا از بقیه واحد جدا می باشد.

 

دیدگاهتان را بنویسید