راهنمای جامع پرورش بوقلمون (1)

مقدمه

منشا اصلی بوقلمون از آمریکای لاتین و مکزیک بوده و در حال حاضر نیز بوقلمون های وحشی که قادر به پرواز هستند در مناطق جنگلی وجود دارند. اصلاح نژاد بوقلمون از چندین دهه گذشته در کشورهای صاحب نام صورت گرفته و در حال حاضر به اسامی تجاری مختلفی در نقاط مختلف دنیا عرضه می گردد که هرکدام دارای خصوصیات جداگانه می باشد و عموما به سه دسته متوسط، نیم سنگین و سنگین تقسیم می شوند.

پرورش بوقلمون های گوشتی و رساندن به وزن ایده آل در زمان مقرر مستلزم ارائه مدیریت صحیح، جیره بالانس شده از حیث سطح انرژی و پروتئین و مکمل های ویتامین و معدنی مناسب با سن پرنده می باشد.

تاریخچه نگهداری در ایران

این پرنده در زمان شاه عباس صفوی توسط تعدادی از تجار ارمنی که به ایتالیا رفته بودند به ایران وارد شد و از آن به بعد ارامنه مامور تکثیر و پرورش آن گردیدند.

به نظر می رسد چون جنس نر این پرنده می تواند همانند دیبای رومی رنگ چهره و فرم پرهای خود را هر لحظه به گونه ای درآورد و ضمن ترسو و کودن بودن بسیار، لذا بهترین نام برای او می توانسته همان بوقلمون باشد.

نگهداری سنتی بوقلمون در نواحی خراسان،گیلان،مازندران،آذربایجان غربی،مرکزی،فارس،اصفهان و کرمان متداول است.

مختصری از فیزیولوژی بوقلمون

تعداد کروموزوم های آن 82 عدد می باشد. تعداد ضربان قلب 200 تا 250 در دقیقه است. دستگاه گوارش بوقلمون شبیه به ماکیان بوده فقط در اندازه متفاوت است، دستگاه تولید مثل بوقلمون شباهت زیادی با ماکیان داشته .

اسپرم ها 5 تا 7 روزگی در مجرای تناسلی جنس ماده زنده باقی می ماند، شروع تخمگذاری در بوقلمون ها 230 تا 240 روزگی است، از طرز قرار گرفتن شاه پرها در بال می توان به نر و ماده بودن بوقلمون ها پی برد، قطع بال در بوقلمون از 1 تا 10 روزگی انجام می گیرد. نوک چینی جهت جلوگیری از کانی بالیسم در 2 تا 5 هفتگی انجام می گیرد.

تیپ ظاهری

سر

سر لخت یا بدون پر با رنگی متمایل به آبی حاوی گره های متراکم گوشتی قرمز است.

چشم ها

در بوقلمون ها عنبیه قرمز مایل به قهوه ای و مردمک سیاه رنگ است، چشم ها دارای سه پلک داخلی و خارجی هستند.

منقار

سخت و شاخی بوده و دو منفذ تنفسی پرنده به صورت افقی در انتها و بالای آن قرار دارند.

گردن

نسبتا طویل و  کمی به پشت خمیده است، در زیر منقار یک پرده گوشتی شبیه غبغب وجود دارد که تا نیمه گردن ادامه دارد.

سینه

ابعاد سینه در انواع بوقلمون ها متفاوت است، در ناحیه سینه جنس نر در سن 8 تا 9 ماهگی موهای زیر سیاه رنگی روییده است.

پشت

طویل و از امتداد شانه ها به طرف دم کمی محدب می باشد.

دم

دم طویل کمی افتاده و جمع شده به نظر می آید.

ساق پا

ساق پا بلند قوی بدون پر است رنگ ان از قرمز تا ارغوانی، سیاه کم رنگ،خاکستری نقره ای یا سفید کرمی می باشد.

آشنایی با دو نژاد مهم بوقلمون

بوقلمون برنز

بوقلمون برنز از نزاد بوقلمون های اهلی است. اگرچه رشد به مراتب بیشتری دارد ولی از نظر ظاهر بسیار شبیه بوقلمون وحشی آمریکای شمالی است. با وجود اینکه نژاد این دسته از ماکیان در سال های اخیر رو به نقصان گذاشته است ولی باز می توان از آنها به عنوان موجودات خوب و مولد خانگی یاد کرد. گزارشات حاکی از این است که بوقلمون های برنز در مقایسه با سایر گونه های بوقلمون اندکی آرام تر هستند و این باعث می شود که به راحتی بتوان آنهارا در کنار خود نگه داری کرد. زمانی که شما وارد محل زندگی بوقلمون های برنز بشوید آنها به راحتی برای دریافت غذا به شما نزدیک میشوند. مثل بیشتر بوقلمون هاف بوقلمون های برنز نسبت به سرما و تغیرات آن بسیار حساس می باشند و باید در قبال چنین شرایطی محفوظ نگه داشته شوند. اغلب خانواده های بوقلمون برنز به عنوان حیوانات خانگی به فروش می رسند. پرهای آنها رنگ سیاه مات دارد و لکه های قهوه ای متمایل به سبز بر روی آنها در زیر نور خورشید مثل رنگ های متالیکی می درخشد.

پرورش و تکثیر

بوقلمون های برنز نر را میتوان با زایده گوشت زیر گردنشان از بوقلمون های ماده تشخیص داد. برخلاف نوع وحشی بوقلمون های برنز که به طور طبیعی جفت گیری می کنند بوقلمون های سینه پهن خود، نمی توانند به طور طبیعی جفت گیری کنند. تلقیح مصنوعی روشی است که در این مورد به کار گرفته می شود.

بوقلمون سفید

امروزه اختلالاتی در مورد نژاد بوقلمون « وایت هلند » به وجود آمده است. اگرچه اغلب بوقلمون های سفید را به نام « وایت هلند » می شناسند  ولی همه آن ها استاندارد های نژاد مزبور را دارا نمی باشند. نزاد بوقلمون های واقعی « وایت هلند » روز به روز کمیاب تر می شود.

مراقبت از بوقلمون های وایت هلند شبیه سایر بوقلمون ها می باشد. و به خاطر جثه بزرگشان برای این حیوانات باید به حد کافی فضای لازم برای حرکت وجود داشته باشد. 

 

 

 

 

 

 

 

دیدگاهتان را بنویسید