بیماری های مهم در طیور بومی (1)

مقدمه 

چند بیماری معمولا طیور را تهدید می کند : 1- نیوکاسل  2- آنفولانزا  3- گامبور  4- برونشیت  5- آبله خشک و مرطوب  6- کوسیدیوز

اکثر بیماری های فوق دوره کمون ( شروع بیماری تا دیدن علائم ) چند روزه دارند و زمانی که علایم دیده شود تلفات زیاد می دهند . در این شرایط دامپزشک یا فرد متخصص و با تجربه را خبر دهید و در صورت امکان و نیاز به درمان اقدام کنید.

در صورت تلف شدن مکانی جدا گانه را برای دفن و سوزاندن و دفن لاشه مشخص نمایید و آن را به حال خود واگذار نکنید.

1- بیماری نیو کاسل ( ناخوشی )

بیماری نیوکاسل یک بیماری واگیر دار و عفونی بوده و از خطرناک ترین بیماری های طیور به حساب می آید این بیماری ویروسی ، می تواند در مدت زمان کوتاهی، خسارات فراوانی به مرغداریها و روستاییان وارد سازد. ویروس بیماری نیوکاسل نسبت به گرمای زیاد و آفتاب شدید حساس بوده و در چنین شرایطی قادر به ادامه حیات نیست و به همین علت این بیماری در فصل پاییز و زمستان، شایع تر است و با گرم شدن هوا در بهار و تابستان از شدت بیماری و احتمال بروز آن کاسته می شود.

علایم ظاهری بیماری

  1. بالا رفتن دمای بدن و شروع ترشحات بینی و بازماندن منقار
  2. اسهال فروان و سبز رنگ
  3. ایجاد مشکل در سیستم تنفسی به همراه کج کردن گردن
  4. شنیده شدن صدایی خاص مانند سوت زدن در هنگام تنفس
  5. کز کردن و از دست دادن اشتها
  6. افزایش مصرف آب
  7. و در مراحل طولانی تر علایم عصبی از قبیل فلج شدن، لرزش و انحراف گردن،برگشت سر به پشت یا زیر شکم و چرخیدن و معلق زدن و افتادن

پیش گیری و درمان

درمان بیماری نیوکاسل بسیار مشکل و امکان موفقیت در آن نیز ضعیف است، از لحاظ اقتصادی نیز درمان طیور بیمار مقرون به صرفه نیست.بنابراین تنها راه مبازه،انجام به موقع واکسیناسیون و رعایت نکات بهداشتی زیر است ؛

  1. سالن و محل نگهداری طیور را باید همیشه شستشو کرده و با ضد عفونی کننده های متداول مثل آهک ضد عفونی نمود.
  2. در صورت بروز بیماری ، پس از تخلیه، شستشو و ضد عفونی باید سالن را بمدت یک ماه خالی نگاه داشت.
  3. لاشه های تلف شده طیور را پس از جمع آوری، در گودالی انداخته، پس از پاشیدن آهک یا پرمنگنات و یا کلر یا خاک روی ان را پوشاند. ( دفن بهداشتی )
  4. زمان واکسیناسیون از سی روزگی بوده و از واکسن زدن گله پس از شیوع بیماری باید خودداری کرد.

2- بیماری گامبورو

یکی دیگر از بیماریهای مهم طیور، بیماری گامبورو است که یک نوع بیماری ویروسی می باشد. ویروس این بیماری در برابر عوامل محیطی بسیار مقاوم است بطوریکه حتی پس از تمیز کردن کامل لانه های آلوده و انجام عملیات ضد عفونی، باز هم ویروس آن در محیط باقی مانده و در دوره های بعد، موجب بروز بیماری میگردد. ناقل ویروس بیماری ، حشرات، بخصوص لارو سوسک می باشد.

در میان این پرندگان مرغ، خروس،بوقلمون و اردک نسبت به این بیماری حساس ترند. میزان واگیر بودن این بیماری در حدود 100 درصد و میزان تلفات آن تا 20 درصد خواهد بود.

علائم ظاهری بیماری

  1. بی اشتهایی و افسردگی
  2. اسهال سفید آبکی و گچی
  3. ژولیدگی پر ها
  4. لرزش و زمین گیری در پرندگان مبتلا

علایم بیماری بر روی لاشه

  1. تیره شدن رنگ عضلات ناحیه سینه
  2. وجود نقاط خونریزی بر روی عضلات سینه و ران
  3. برجسته شدن کلیه ها
  4. متورم شدن و خونریزی در عضو کیسه مانند و مدور زیر مقعد

پیش گیری و درمان

درمان بیماری گامبورو بسیار مشکل و تقریبا غیر ممکن است. بنابراین بهترین راه آن است که با رعایت نکات بهداشتی و استفاده از ضد عفونی کننده های مناسب ( ترکیبات ید دار مانند بتادین- تنتورید- یا پرمنگنات دو پتاس یا پرمنگنات با فرمالین ) با بیماری مبارزه کرد.

همچنین از نگهداری مرغ های صنعتی در کنار مرغ های سنتی خود داری کرده و از امعا و احشا مرغ های صنعتی برای تغذیه مرغ های سنتی استفاده نشود.

باید توجه داشت در صورت ابتلا طیور به بیماری، دوره بیماره باید طی شود، اما با رعایت بهداشت و تقویت غذایی طیور، میتوان تلفات را به حداقل رساند.

مطالب مرتبط:

بیماری های مهم طیور بومی (2)

بیماری های مهم طیور بومی (3)

دیدگاهتان را بنویسید