بیماری های مهم در طیور بومی (2)

در ادامه به 2 مورد دیگر از بیماری های مهمی که در طیور وجود دارد و بسیار شایع هستند می پردازیم:

3. بیماری آبله :

آبله یک بیماری ویروسی و واگیر دار در طیور بوده و با مرگ و میر نیز همراه است. اکثر پرندگان بومی، محلی،بخصوص مرغ،خروس،بوقلمون،اردک و غاز در معرض این بیماری قرار دارند.

علایم بیماری

بارزترین نشانه این بیماری همان زخم ها و تاول هایی است که بر روی اعضای بیرونی بدن و حتی اعضا داخلی بدن دیده می شود.

  • درشکل پوستی، زخم ها و نقاط خونریزی در نواحی گردن، سر و اطراف منقار دیده می شود.
  • در شکل چشمی، تاولها کوچک بر روی پلک موجب بسته شدن چشم می گردد و این امر موجب میگردد تا پرنده به دلیل ندیدن غذا گرسنه مانده و تلف شود.
  • در شکل دیفتریک، زخم ها در قسمت های مختلف داخلی نظیر دستگاه تنفس یا گوارش موجب بسته شدن مجرای تنفسی یا گوارشی شده و نهایتا باعث خفگی و مرگ پرنده می گردد.

راه انتقال بیماری

زخم های پوستی حامل ویروس در پرنده بیمار، پس از مدتی خشک و کنده شده و بر روی خاک می افتد و موجب آلودگی محیط می شود. که از طریق هوا به پرندگان سالم انتقال یافته و آنهارا آلوده می سازد.

همچنین ویروس می تواند از طریق غذای آلوده به پرندگان سالم منتقل شود. راه دیگر انتقال بیماری از طریق نیش حشرات ، بویژه شپش و کنه است، اما ویروس می تواند بطور مستقیم نیز از طیور بیمار به طیور سالم انتقال یابد.

پیش گیری و درمان

بیماری آبله درمان خاصی ندارد و تنها راه جلوگیری از عفونت های ثانویه می توان از آنتی بیوتیک استفاده کرد و زخم ها را ضد عفونی نمود. برای ضد عفونی محل زخم ، می توان در محل تنتورید، بتادین و یا پماد آنتی بیوتیک استفاده کرد و آن را با پنبه بر روی تاول یا زخم مالید.

همچنین می توان با استفاده از تزریق واکسن در نسج بال طیور، آنهارا نسبت به بیماری واکسینه کرد.

 

4. بیماری پاستورلوز ( وبای طیور )

نوعی بیماری میکروبی است و به بیماری بهداشتی معروف است. زیرا در اثر عدم رعایت بهداشت و استفاده از آب های آلوده و لجنی منتقل می شود. گاها دیده شده وقتی روستایی هنگام صبح، درب لانه را می گشاید، با لاشه مرده تعداد زیادی از پرندگان مواجه می شود و در اکثر این مواقع، علت این مرگ و میر های ناگهانی و زیاد ، بیماری پاستولوز است.

علائم بیماری

  • تورم و کبودی تاج و ریش های طیور
  • بالا بودن درجه حرارت بدن و تند تر شدن تنفس
  • اسهال و گاهی فلجی در پرندگان مبتلا که ناشی از مسمومیت حاصله از سم میکروب این بیماری است.
  • کبودی و تیره شدن عضلات

پیش گیری و درمان

خوشبختانه برای این بیماری درمان وجود دارد. درصورت بروز بیماری با مراجعه به دامپزشکی و ارائه لاشه پرنده تلف شده به دامپزشک، داروی مناسب تجویز میگردد تا از تلف شدن گله جلوگیری شود. باید توجه داشت تا در طول درمان، طیور بیمار را در محیطی محصور و بسته نگهداری نمود تا آب و دان حاوی دارو توسط پرنده مصرف شود و ضمن رعایت نکات بهداشتی از ورود طیور بیمار به جمع دیگر طیور خودداری کرد. برای پیش گیری از این بیماری نباید به طیور اجازه داد که به فاضلاب منازل و لجن دسترسی پیدا کند.

جایگاه طیور را باید همیشه تمیز نگه داشت و در صورت لزوم پس از شست و شو ضد عفونی کرده و حداقل یک یا دوبار در هفته محوطه را آهک پاشی کرد. اما راه اساسی و مطمئن پیش گیری از بیماری، انجام واکسیناسیون به موقع طیور است.

مطالب مرتبط:

بیماریهای مهم در طیور بومی (1)

بیماریهای مهم در طیور بومی (3)

دیدگاهتان را بنویسید